sobota, 28 marca 2015

soundtrack
Fascynacja ludzką inteligencją mnie dziś przygniotła. Jestem teraz poważnie toolnięta, więc interpretacja tekstów pochłonęła mnie całkowicie. Z jaką pasją i plastycznością można pisać o przemocy seksualnej w "Prison Sex" wbrew pozorom nie więziennej, przecież to aż bolesne, wizerunek popędów oprawcy wlany w małe ciało napędza je do autodestrukcji. O fuck. Słusznie, konczenie zdan nie jest w moim stylu.

Dalej, co mnie ostatnio zastanawia to wymiar miłosci i przynależenia. Sama skazując się na emocjonalną samotność mogę teraz bez problemu, z dobrej, zdrowej perspektywy spojrzeć na to co dzieje się z ludzkim ego kiedy zaczyna przynależeć i uzależniać się od drugiego człowieka.
Szarpią nim uczucia tak skrajne, że słyszę jak mostek im pęka wzdłuż, tak rozerwani są. Strach przeradza się w agresję, agresja w autoagresję, destrukcja prowadzi ich do niszczenia tego o co walczą. Obłęd, błedne koło, wymiar szaleństwa przerażający mnie tak, że moje własne wydaje się być normalnością. Postulat na dziś, lepiej mieć osobowość dysocjacyjną niż być zakochanym.

Tool znów.
Ja
Wybrałem życie oraz
rozwój
brać i dawać, by
Ruszać się, 
uczyć i kochać, by
Płakać,
zabijać i umierać 
i być 
paranoikiem ,by
Kłamać, 
nienawidzić i bać się , i by
Robić
to co pozwala przez to przejść


Ujrzyj mój zmieniający się cień,
Rozciągający się na mnie i ponad mną
Zmiękczający ten stary pancerz,
Mam nadzieję, że wciąż dane mi jest oczyścić drogę,
Poprzez przejście przez mój cień,
Wyjście już po drugiej stronie.

Uwikłałam się w kolejny toksyczny związek, w sumie dwa, absolutnie mnie pochłonęły i nie mogę się wynurzyć. Szukam pomocy, ale tylko sama mogę wypłynąć. Zniszczenia są coraz rozleglejsze, moja skóra jest powoli ponadżerana, zaczyna śmierdzieć zgnilizną. Znów to samo, znów samozniszczenie, ale pośrednie. Ludzie którzy nie szanują mnie ani mojego czasu, odnalazłam w nich siebie, moje stare wcielenie. Kiedyś bałam się, że ono zniknie, że wtedy będę niczym, bo nic poza tym szleństwem nie posiadam. Okazało się, że tworzenie swojej osobowości jest mozliwe, z tym, że heroinistyczne przywiązanie do mojego pasywnoagresywnego ja pozostało. I oto znalazłam go w innych ludziach, powoli zamienijących moje życie w pasmo nieszczęścia.

niedziela, 15 czerwca 2014

Elektromagnetyzm

Jestem iluzją dobra,
Złem zamaskowanym,
Walką czarno-białą,
Krwią zaschniętą,
Zakażeniem rozlanym,
Po ciele ludzi,
Narkomanów.

Jestem wysoką ideą,
Czynem niskim,
Nadwrażliwym neuronem,
Tautologią emocji.

Jestem Twoim wcieleniem,
Twoim kontrastem,
Ziszczę Twoje koszmary,
Spełnię urojenia.

Odstąpisz wtedy od prawdy,
Zatopisz w ułudzie,
Idyllą będę i wiarą w bezgraniczność.
A życie jałowym się stanie
I umrzeć we mnie zapragniesz.


wtorek, 25 marca 2014

An Avalanche of Tenderness.

Oddycham wodą. Przemęczony budulec mojego jestestwa ogłasza kapitulację, w odnajdywaniu meritum zostałam pozostawiona z samym tylko ego. Osamotniona również w żądzy uniesień. Bo oto JA, sama na polu walki slyszę, widzę i czuję o wiele za dużo. Wrażliwość skopali i wcisnęli pod podstawę czaszki, kupili ode mnie czas, zdrowie i miłość za szczyptę samodzielności. Rozsprzedałam swoją duszę. Chciałam tylko trochę połączenia, zakończyć niełatwą szamotaninę z antagonistami. Zaszło jednak małe nieporozumienie, zostawiona zostałam pod opieką braku poczucia własnej wartości, kompleksów i niewystarczania. Dobrzy opiekunowie, nie opuszczają na krok, zostawiają małe prezenty na cienkim pergaminie duszy i skóry.

Czuję jak kości pleców wydają małe, bolesne pęknięcia. Wyrasta obrzydliwy pancerz, smoliście czarny, upstrzony kolcami, cała skóra pokrywa się niezniszczalną warstwą łusek, a ja się powoli prostuje, zaczynam oddychać i nie czuję już nic. Jestem jednym z was. Od teraz wszystko co daję będzie was kosztować, walczyć będę nawet ze swoim bratem, lekceważyć będę, drwić, szydzić, nienawidzić. Staję twarzą w twarz ze wzorcem którym gardzę i zespalamy się w jedno.

sobota, 4 stycznia 2014

Jakże możnaby umniejszyć znaczenie rodziny? Moje największe bogactwo i opoka.

Zaginęli mi wszyscy, umarli, odeszli, nie mam już ich, pojawili sie nowi, ale nie zastępuję ludzi, robię się coraz bardziej okazała, coraz większa, potrzebuję miejsca na wspomnienia, na dziury po ludziach których kocham a ktorych już nie mam i miejsca na nowych ludzi, nowe doświadczenia. Moje życie jest tak bardzo intensywne, że aż ciężko mi je znieść. Powiększając jednak powierzchnie coraz mniej czuje, dawne wyrwane otwory palą coraz bardziej, zakażenie się do nich dostaje. Wracają w snach, w marzeniach, jak duchy, czasami ich cząstki spotykam w elementach dni codziennych, w kolorach, zapachach, smakach, oczach obcych ludzi, uśmiechach nowych, nieznanych wcześniej. Gubią mnie na nowo, tak ciężko odnaleziona, znów przypominam sobie czym było dla mnie kiedyć szczęście, jak bardzo wyjątkowe było. Całe zaufanie do dni teraźniejszych przepada, czuję się oszukana ułudą radości, że carpe diem, że if today was the last day of your life. Ale życiem nazywaliśmy życie kiedyś, kiedyś czuło się każdy oddech, każdą łzę, każdą krzywdę i każde szczęście, teraz jestem pustą skorupą.

niedziela, 26 maja 2013

The sun doesn't shine on a dead planet.


Pierwszy post niezbyt intersujący, bo pierwszy, taka jest zasada. 
Poruszona dogłębnie wprost portretem psychologicznym mordercy nie lubiacym tancerzy, przypomina mi się koncert i milion głupich dziwek które nie wiedzą co to przestrzeń osobista.


Podpisawszy sie pod chujowym postem, pozdrawiam i zapraszam w przyszłości!