wtorek, 25 marca 2014

An Avalanche of Tenderness.

Oddycham wodą. Przemęczony budulec mojego jestestwa ogłasza kapitulację, w odnajdywaniu meritum zostałam pozostawiona z samym tylko ego. Osamotniona również w żądzy uniesień. Bo oto JA, sama na polu walki slyszę, widzę i czuję o wiele za dużo. Wrażliwość skopali i wcisnęli pod podstawę czaszki, kupili ode mnie czas, zdrowie i miłość za szczyptę samodzielności. Rozsprzedałam swoją duszę. Chciałam tylko trochę połączenia, zakończyć niełatwą szamotaninę z antagonistami. Zaszło jednak małe nieporozumienie, zostawiona zostałam pod opieką braku poczucia własnej wartości, kompleksów i niewystarczania. Dobrzy opiekunowie, nie opuszczają na krok, zostawiają małe prezenty na cienkim pergaminie duszy i skóry.

Czuję jak kości pleców wydają małe, bolesne pęknięcia. Wyrasta obrzydliwy pancerz, smoliście czarny, upstrzony kolcami, cała skóra pokrywa się niezniszczalną warstwą łusek, a ja się powoli prostuje, zaczynam oddychać i nie czuję już nic. Jestem jednym z was. Od teraz wszystko co daję będzie was kosztować, walczyć będę nawet ze swoim bratem, lekceważyć będę, drwić, szydzić, nienawidzić. Staję twarzą w twarz ze wzorcem którym gardzę i zespalamy się w jedno.