niedziela, 15 czerwca 2014

Elektromagnetyzm

Jestem iluzją dobra,
Złem zamaskowanym,
Walką czarno-białą,
Krwią zaschniętą,
Zakażeniem rozlanym,
Po ciele ludzi,
Narkomanów.

Jestem wysoką ideą,
Czynem niskim,
Nadwrażliwym neuronem,
Tautologią emocji.

Jestem Twoim wcieleniem,
Twoim kontrastem,
Ziszczę Twoje koszmary,
Spełnię urojenia.

Odstąpisz wtedy od prawdy,
Zatopisz w ułudzie,
Idyllą będę i wiarą w bezgraniczność.
A życie jałowym się stanie
I umrzeć we mnie zapragniesz.


wtorek, 25 marca 2014

An Avalanche of Tenderness.

Oddycham wodą. Przemęczony budulec mojego jestestwa ogłasza kapitulację, w odnajdywaniu meritum zostałam pozostawiona z samym tylko ego. Osamotniona również w żądzy uniesień. Bo oto JA, sama na polu walki slyszę, widzę i czuję o wiele za dużo. Wrażliwość skopali i wcisnęli pod podstawę czaszki, kupili ode mnie czas, zdrowie i miłość za szczyptę samodzielności. Rozsprzedałam swoją duszę. Chciałam tylko trochę połączenia, zakończyć niełatwą szamotaninę z antagonistami. Zaszło jednak małe nieporozumienie, zostawiona zostałam pod opieką braku poczucia własnej wartości, kompleksów i niewystarczania. Dobrzy opiekunowie, nie opuszczają na krok, zostawiają małe prezenty na cienkim pergaminie duszy i skóry.

Czuję jak kości pleców wydają małe, bolesne pęknięcia. Wyrasta obrzydliwy pancerz, smoliście czarny, upstrzony kolcami, cała skóra pokrywa się niezniszczalną warstwą łusek, a ja się powoli prostuje, zaczynam oddychać i nie czuję już nic. Jestem jednym z was. Od teraz wszystko co daję będzie was kosztować, walczyć będę nawet ze swoim bratem, lekceważyć będę, drwić, szydzić, nienawidzić. Staję twarzą w twarz ze wzorcem którym gardzę i zespalamy się w jedno.

sobota, 4 stycznia 2014

Jakże możnaby umniejszyć znaczenie rodziny? Moje największe bogactwo i opoka.

Zaginęli mi wszyscy, umarli, odeszli, nie mam już ich, pojawili sie nowi, ale nie zastępuję ludzi, robię się coraz bardziej okazała, coraz większa, potrzebuję miejsca na wspomnienia, na dziury po ludziach których kocham a ktorych już nie mam i miejsca na nowych ludzi, nowe doświadczenia. Moje życie jest tak bardzo intensywne, że aż ciężko mi je znieść. Powiększając jednak powierzchnie coraz mniej czuje, dawne wyrwane otwory palą coraz bardziej, zakażenie się do nich dostaje. Wracają w snach, w marzeniach, jak duchy, czasami ich cząstki spotykam w elementach dni codziennych, w kolorach, zapachach, smakach, oczach obcych ludzi, uśmiechach nowych, nieznanych wcześniej. Gubią mnie na nowo, tak ciężko odnaleziona, znów przypominam sobie czym było dla mnie kiedyć szczęście, jak bardzo wyjątkowe było. Całe zaufanie do dni teraźniejszych przepada, czuję się oszukana ułudą radości, że carpe diem, że if today was the last day of your life. Ale życiem nazywaliśmy życie kiedyś, kiedyś czuło się każdy oddech, każdą łzę, każdą krzywdę i każde szczęście, teraz jestem pustą skorupą.