sobota, 4 stycznia 2014

Jakże możnaby umniejszyć znaczenie rodziny? Moje największe bogactwo i opoka.

Zaginęli mi wszyscy, umarli, odeszli, nie mam już ich, pojawili sie nowi, ale nie zastępuję ludzi, robię się coraz bardziej okazała, coraz większa, potrzebuję miejsca na wspomnienia, na dziury po ludziach których kocham a ktorych już nie mam i miejsca na nowych ludzi, nowe doświadczenia. Moje życie jest tak bardzo intensywne, że aż ciężko mi je znieść. Powiększając jednak powierzchnie coraz mniej czuje, dawne wyrwane otwory palą coraz bardziej, zakażenie się do nich dostaje. Wracają w snach, w marzeniach, jak duchy, czasami ich cząstki spotykam w elementach dni codziennych, w kolorach, zapachach, smakach, oczach obcych ludzi, uśmiechach nowych, nieznanych wcześniej. Gubią mnie na nowo, tak ciężko odnaleziona, znów przypominam sobie czym było dla mnie kiedyć szczęście, jak bardzo wyjątkowe było. Całe zaufanie do dni teraźniejszych przepada, czuję się oszukana ułudą radości, że carpe diem, że if today was the last day of your life. Ale życiem nazywaliśmy życie kiedyś, kiedyś czuło się każdy oddech, każdą łzę, każdą krzywdę i każde szczęście, teraz jestem pustą skorupą.